Burma Partnership, Strengthening Cooperation for a Free Burma
Signup Now!
Join our mailing list for latest news and information about Burma.

On World Refugee Day Burma Government and International Community Must Commit to Respecting Voices and Rights of Burma’s Refugees

By Karen Women Organization  •  June 20, 2015

(20 June, 2015) On this 2015 World Refugee Day, we stand in solidarity with the over 110,000 refugees who fled Burma to seek protection in the nine camps along the Thailand-Burma border, embodying the years of conflict and the struggle for democracy. We call on the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), the Burma Government, the international donors, and all parties to respect the 1951 Convention relating to the Status of Refugees and 1967 Protocol Relating to the Status of Refugees, and uphold the rights of all refugees.

Since 2011, there have been rumors and counter-rumors regarding the repatriation of Burma’s refugees. The Government’s rhetoric of transition to democracy, the signing of individual preliminary ceasefire agreements – notably with the Karen National Union (KNU) in 2012 – and the continuing peace talks with ethnic armed organizations have further fueled the discussion of repatriation. These events have led to the decrease in funding and assistance from international donors. This, along with the restriction on movements, is deeply affecting the refugees’ basic daily needs and livelihood. While the people of Burma have not observed the genuine shift towards democracy that dominates the rhetoric both inside and outside of the country, nor a move towards a genuine federal union as promised by the Government, the discussion of repatriation has continued without diverse participation of the refugees and the Community Based Organizations (CBOs) working with the refugee community.

The conditions that led refugees to flee in the first place have yet to be resolved, as initial ceasefires have proven to be fragile and regularly breached. In ceasefire areas, an increased presence of Burma Army troops, in terms of both numbers of personnel and infrastructure, threaten the lives of those who continue to live in fear of conflict. In northern Burma, over 120,000 people have been displaced since 2011 due to the renewed conflict between the Burma Army and the Kachin Independence Army, after the Burma Government breached the 17-year ceasefire agreement. In Karen State, 2,000 people fled to the border in September 2014 as fighting broke out between the Democratic Karen Benevolent Army and the combined force of the Burma Army and the Border Guard Force. As ethnic communities seek refuge from the Burma Army’s relentless offensives, there is no guarantee that fighting will not occur in or spread to locations where refugees may return.

In addition, civil society groups have documented over 100 cases of gang- rape, rape and sexual assault since 2010, particularly in conflict areas committed by the Burma Army with impunity. The Burma Government has failed to address these issues of sexual violence one year after the signing of the Declaration of Commitment to End Sexual Violence in Conflict. Their lack of meaningful action is tantamount to being complicit in the perpetration of these crimes. Perpetrators must be held accountable or these human rights abuses will continue with impunity and refugees will once again be exposed to these crimes upon their return.

A genuine peace process must include structural changes that guarantee the rights and equality of ethnic people through a power sharing agreement between the Burma Government and ethnic armed organizations, which has yet to commence. While the recent peace talks have observed positive developments in the unification and solidarity of the ethnic armed organizations, Burma is still far from achieving the signing of the much-touted nationwide ceasefire agreement (NCA). Premature repatriation under these current conditions will lead to further suffering for refugees who have already experienced persecution and human rights abuses by the Burma Army.

Furthermore, the initial ceasefires and the ongoing peace talks have increased economic investments and development projects that leave ethnic communities vulnerable to exploitive land expropriation. Without adequate mechanisms to prevent private entities and government backed corporations from confiscating land and initiating development projects without genuine and inclusive consultations, refugees will be exposed to displacement and a myriad of human rights violations upon their return. There should be a moratorium on all mega development projects while national laws and mechanisms are revised to fit international standards before refugees can return with the means to provide for their livelihood and to live in dignity.

Refugee return must be truly voluntary and based on durable solutions that are in line with international human rights standards and humanitarian laws that ensure their safety and dignity. Meaningful consultations and diverse participation of refugees and CBOs working with the refugee community in the planning and preparedness of their return is key to their sustainable return. It is vital that women are seen as equal stakeholders, and their participation in the preparation and implementation of refugee return must be ensured. Genuine and timely consultation with the refugees as primary stakeholders is fundamental in deepening the trust and improving communication with the refugee community, paving the way for the provision of clear information as regards to their future. There must be genuine and regular consultations in identifying possible relocation sites as refugees can provide expert local knowledge on this matter.

The timing for refugee return will not be right until the conditions which have led the refugees to flee Burma over the past 30 years are resolved. If Burma hopes to achieve a genuine sustainable peace, it is essential that the voices of refugees are heard and their rights are recognized and respected.

We recommend the Burma Government to:

  • Allow meaningful and full participation of refugees and CBOs working with the refugee community in the preparedness planning for return;
  • Protect the safety and dignity of women by ensuring the participation of women in the preparation and implementation of refugee return;
  • Hold genuine and timely consultations with refugees to determine the timing and conditions of their possible return;
  • Participate in the peace process in good faith by immediately ceasing all offensives and withdrawing all troops stationed in ethnic areas, honor original ceasefire agreements, and begin political dialogue prior to the discussion of repatriation;
  • Prioritize the prevention of sexual violence and hold all perpetrators accountable to the full extent of the international law in accordance with the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women and the Declaration of Commitment to End Sexual Violence in Conflict;
  • Place a moratorium on all mega projects, set up protection mechanisms to safeguard the peoples’ land from confiscation, and undertake comprehensive investigation and action regarding land disputes;
  • Ensure that eventual refugee repatriation is conducted in safely and with dignity by disclosing a clear plan to accede to the Anti-Personnel Mine Ban Convention and implement demining activities first, while strengthening mine-risk education programs;

We recommend international governments, UNHCR, donors and all relevant parties to:

  • Ensure that refugees are included in all planning and preparation for return, and that they are genuinely consulted in the timing and location of their return;
  • Provide aid and assistance that meets the refugees’ basic daily needs;
  • To respect the 1951 Convention relating to the Status of Refugees and 1967 Protocol Relating to the Status of Refugees and international human rights standards in regards to refugee return.

Signed by:
Karen Women Organization

Endorsed by:

Organizations

  1. Action Committee for Democracy Development
  2. All Arakan Students’ and Youths Congress
  3. Alternative ASEAN Network on Burma
  4. Arakan Rivers Network
  5. Asia Justice and Rights
  6. Assistance Association for Political Prisoners
  7. Australia Karen Organization
  8. Ayar West Development Organization
  9. Back Pack Health Worker Team
  10. Burma Action Ireland
  11. Burma Campaign UK
  12. Burma Issues
  13. Burma Link
  14. Burma Medical Association
  15. Burma Partnership
  16. Burmese Women’s Union
  17. Care For Children
  18. Chin Human Rights Organization
  19. Chinland Natural Resources Watch Group
  20. Community Response Group
  21. Creative Home ( Phan Tee Eain)
  22. Equality Myanmar
  23. Farmer Right & Development Organization
  24. Forum for Democracy in Burma
  25. Gender and Development Initiative- Myanmar
  26. Gender Equality Network ( GEN)
  27. Genuine People’s Servants
  28. Green Future Yenangyaung
  29. Green Network Sustainable Environment Group
  30. Green Soul
  31. Hands of Unity Group
  32. Human Rights Defenders and Promoters
  33. Info Birmanie ( France)
  34. INFORM Human Rights Documentation Centre
  35. International Karen Organization
  36. Kachin Peace Network
  37. Kaladan Development Foundation
  38. Karen Environmental and Social Action Network
  39. Karen Human Rights Group
  40. Kaung Rwai Social Action Network
  41. Karen Student Network Group
  42. Karen Women Empowerment Group
  43. Kachin Women’s Association Thailand
  44. Kachin Women Peace Network
  45. Karenni National Women’s Organization
  46. Khit Thit Lu Nge
  47. Kyauk Kyi Development Watch Group
  48. Mae Tao Clinic
  49. Magway EITI Watch Group
  50. Mayway Region Farmer Union
  51. Mayway Youth Network
  52. Management & English Learning Center
  53. Metta Development Foundation
  54. Myanmar Institute of Peace and Security
  55. Myaing Youth Development Organization
  56. Natural Sever Community
  57. Network for Democracy and Development
  58. Organic Agro & Farmer Affair Development Group
  59. Palaung Women’s Organization
  60. Partners Relief and Development
  61. Paung Ku
  62. People’s Progressive Front
  63. Shwe Gas Movement
  64. Social Care Volunteer Group
  65. Students and Youth Congress of Burma
  66. Ta’ang Students and Youth Organization
  67. The Free Burma Campaign ( South Africa)
  68. The Seagull: Human Rights, Peace & Development
  69. Triangle Women’s Support Group
  70. Twantay Network
  71. United ACT
  72. Upper Burma Farmer Union League
  73. Union of Karenni State Youth
  74. US Campaign for Burma
  75. Women Initiatives Network for Peace
  76. Women’s Organizations Network
  77. Women, Peace and Security Initiative ( WPSI- Myanmar)
  78. Youth Circle
  79. Zomi Student Association ( Universities- Myanmar )

Individual:

  1. William Nicholas Gomes, Human Rights Defender and Freelance Journalist
  2. Taya Maung, Freelance Consultant

 

Contact:

Karen Women Organization
kwocentral@gmail.com
Nan Dah Eh Kler: 085 726 9291 (Burmese and Karen)
Naw Ta Mla Saw: 081 0266738 (English and Karen)
Download the statement in Karen, Burmese and English here.

ကမၻာ့ဒုကၡသည္မ်ားေန႔တြင္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းတို႔မွ ျမန္မာ့ဒုကၡသည္မ်ား၏

အသံႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေလးစားရန္ ကတိျပဳရမည္။


ကရင္အမ်ဳိးသမီးအစည္းအရုံး

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၀ ရက္ေန႕တြင္ က်ေရာက္သည့္ ကမၻာ့ဒုကၡသည္မ်ားေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္ေျပးလာၿပီး ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ရွိ ဒုကၡသည္စခန္း (၉) ခု၌ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈခံယူေနေသာ ဒုကၡသည္ ၁၁၀,၀၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ အတူ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေသြးစည္းညီၫြတ္စြာ ရပ္တည္ေနပါသည္။ ယင္းဒုကၡသည္မ်ားမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေညာင္းေနၿပီျဖစ္သည့္ စစ္ပြဲ ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲကို ထင္ဟပ္ေနပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ကုလသမဂၢဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာမဟာမင္းႀကီး (UNHCR)၊ ျမန္မာအစိုးရ၊ ႏိုင္ငံတကာအလႉရွင္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သူအားလံုးတို႕ကို ၁၉၅၁ ခုႏွစ္ ဒုကၡသည္အဆင့္အတန္းဆိုင္ရာ ကြန္ဗင္း ရွင္းသေဘာတူညီခ်က္ႏွင့္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဒုကၡသည္အဆင့္အတန္းဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းတို႔အား ေလးစားလိုက္နာရန္ႏွင့္ ဒုကၡသည္အားလံုး၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္အားေပးရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါသည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွစ၍ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ပို႔ေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေကာလဟလမ်ားႏွင့္ တန္ျပန္ေကာလဟလမ်ား ေပၚထြက္ေနခဲ့သည္။ ဒီမုိကေရစီသို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းျခင္းႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အစိုးရ၏ စကားႀကီးစကားက်ယ္မ်ား၊ တစ္ဖြဲ႔ခ်င္း ပဏာမအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား လက္မွတ္ထိုးမႈ အထူးသျဖင့္ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ံုး (KNU) ႏွင့္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၌ လက္မွတ္ထိုးမႈ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ဆက္လုပ္ေနမႈတို႔သည္ ေနရပ္ျပန္ပို႔ေရးေကာလဟလမ်ားကို ပိုမိုမီးထုိးေပးခဲ့သည္။ ဤျဖစ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာအလႉရွင္ မ်ားထံမွ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မႈႏွင့္ အကူအညီမ်ား ေလ်ာ့က်ခဲ့သည္။ ယင္းအခ်က္ႏွင့္အတူ ဒုကၡသည္တို႔၏ သြားလာလႈပ္ရွားမႈ မ်ား ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈသည္လည္း ဒုကၡသည္မ်ား၏ အေျခခံေန႔စဥ္လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈကို ႀကီးႀကီး မားမားထိခိုက္ေနေစသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ျပည္တြင္းျပည္ပကို လႊမ္းမိုးေနေသာ ေလလံုထြားမႈမွအပ စစ္မွန္ သည့္ ဒီမိုကေရစီကူးေျပာင္းေရးကို မေတြ႔ျမင္ရေသးသလို အစိုးရမွ ကတိေပးထားသည့္ စစ္မွန္ေသာဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု သို႔ ေရြ႕ရွားမႈကိုလည္း မေတြ႔ရေသးေစကာမူ ေနရပ္ရင္းျပန္ပို႔ေရး ေျပာဆိုေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားမွာမူ ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ ဒုကၡသည္ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လူထုအေျချပဳအဖြဲ႔အစည္း (CBO) တို႕၏ နယ္ပယ္စံုပါဝင္ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိဘဲ ဆက္သြားေနၾကသည္။

ဒုကၡသည္မ်ားကို ထြက္ေျပးေစခဲ့သည့္ မူလပထမအေၾကာင္းအခ်က္မ်ားမွာ ေျဖရွင္းဖို႔လိုေနဆဲ ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ပဏာမအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမ်ားသည္ မခုိင္မာဘဲ ပံုမွန္ေဖာက္ဖ်က္ခံေနရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အပစ္ရပ္နယ္ေျမ မ်ားတြင္ ျမန္မာစစ္တပ္မ်ား တိုးမ်ားလာမႈမွာ စစ္သည္အေရအတြက္အရေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျခခံအေဆာက္အအံု အေရ အတြက္အရေသာ္လည္းေကာင္း စစ္ပြဲကိုစိုးရိမ္ေၾကာက္ရြံ႕စြာျဖင့္ ယင္းနယ္ေျမတြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္သူတို႔၏ ဘဝမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းတြင္ (၁၇) ႏွစ္ၾကာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသေဘာတူညီခ်က္အား ျမန္မာအစိုးရမွ ခ်ဳိးဖ်က္ၿပီးေနာက္ ျမန္မာစစ္တပ္ႏွင့္ ကခ်င္ျပည္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္အၾကား အသစ္တဖန္ ျပန္လည္တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ လူေပါင္း ၁၂၀,၀၀၀ ေက်ာ္ အိုးအိမ္စြန္႔ ေျပးခဲ့ရသည္။ ကရင္ျပည္နယ္တြင္ ဒီမိုကေရစီအက်ဳိးျပဳ ကရင့္တပ္မေတာ္ကတစ္ဘက္၊ ျမန္မာစစ္တပ္ႏွင့္နယ္ျခားေစာင့္တပ္ ပူးေပါင္းအင္အားစုကတစ္ဘက္ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ လူ ၂,၀၀၀ ခန္႔ နယ္စပ္သို႔ ထြက္ေျပးခဲ့ရသည္။ တိုင္းရင္းသားလူထုမ်ားက ျမန္မာစစ္တပ္၏ အညႇာတာမဲ့ထိုးစစ္မ်ားမွ လႊတ္ကင္းရာ တိမ္းေရွာင္ေနၾကရသလို ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္သြားႏိုင္သည့္ ေနရာေဒသမ်ားသို႕ တိုက္ပြဲ မ်ားမျဖစ္ႏုိင္ (သို႔မဟုတ္) တိုက္ပြဲမ်ားပ်ံ႕ႏွံ႔မလာႏုိင္ဟု အာမခံခ်က္ မရွိေပ။

ထို႔အျပင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း အုပ္စုလိုက္မုဒိမ္းက်င့္မႈ၊ တစ္ဦးခ်င္းမုဒိမ္းက်င့္မႈႏွင့္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္မႈေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ကို အရပ္ဖက္လူမႈအသင္းအဖြဲ႔မ်ားမွ မွတ္တမ္းတင္ေကာက္ယူရရွိခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ပဋိပကၡနယ္ေျမမ်ားတြင္ ျမန္မာစစ္တပ္မွ ျပစ္ဒဏ္လြတ္ကင္းစြာျဖင့္ က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္အမႈမ်ား ျဖစ္သည္။ ျမန္မာအစိုးရသည္ စစ္ပြဲအတြင္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ ရာအၾကမ္းဖက္မႈ အဆံုးသတ္ေရး ကတိခံဝန္ေၾကညာခ်က္အား လက္မွတ္ထိုးၿပီး တစ္ႏွစ္ၾကာေသာ္လည္း ယင္းလိင္ပိုင္း ဆိုင္ရာအၾကမ္းဖက္မႈ ျပႆနာမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရန္ ပ်က္ကြက္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ၎တို႔ အေလးအနက္လုပ္ေဆာင္မႈ မရွိျခင္းသည္ ယင္းျပစ္မႈမ်ားက်ဴးလြန္ရာတြင္ အလိုတူအလိုပါ အဓိပၸာယ္ေဆာင္ေနသည္။ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို တာဝန္ခံခိုင္း ရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ယင္းလူ႔အခြင့္အေရး ေဖာက္ဖ်က္မႈမ်ားသည္ ျပစ္ဒဏ္ကင္းလြတ္လ်က္ ဆက္ရွိေနမည္ျဖစ္ၿပီး ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္လာသည့္အခါ၌ ယင္းျပစ္မႈမ်ားႏွင့္ ထပ္မံၾကံဳေတြ႔ရဦးမည္ ျဖစ္သည္။

စစ္မွန္သည့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းထဲတြင္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအၾကား အာဏာခြဲေဝေရး သေဘာတူညီခ်က္မွတဆင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးတို႔၏ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ တန္းတူမႈကို အာမခံေသာ ဖြဲ႔စည္း တည္ေဆာက္မႈ အေျပာင္းအလဲမ်ား ပါရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ သေဘာတူညီခ်က္မွာ ရမလာေသးေပ။ မၾကာေသး မီက ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၌ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား ပူးေပါင္းမႈႏွင့္ ေသြးစည္းမႈပိုင္းတြင္ တိုးတက္သည့္ျဖစ္ထြန္းမႈမ်ား ေတြ႔ခဲ့ရေသာ္လည္း အထူးအမႊန္းတင္ေနၾကသည့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ (NCA) အား ေအာင္ျမင္စြာ လက္မွတ္ထိုးႏိုင္ရန္မွာမူ ေဝးေနေသးသည္။ ဤလက္ရွိ အေျခအေနမ်ားေအာက္တြင္ အခ်ိန္မတန္မွီ ေနရပ္ရင္းျပန္ပို႔ျခင္းသည္ ျမန္မာစစ္တပ္၏ ႏွိပ္ကြပ္မႈႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ေဖာက္ ဖ်က္မႈမ်ား ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ၿပီးေသာ ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ ေနာက္ထပ္ဒုကၡေရာက္ေစမည္သာ ျဖစ္သည္။

ထိုမွ်သာမက ပဏာမအပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈမ်ားႏွင့္ လုပ္ေနဆဲၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားက စီးပြားေရးရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ားကို တိုးျမွင့္လာေစရာ တိုင္းရင္းသားလူထုမ်ားမွာ ေျမယာသိမ္းဆည္းခံရၿပီး ေသြးစုတ္ခံရဖို႔ ထိခိုက္လြယ္ သြားေစသည္။ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အစိုးရေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳ ကုမၸဏီမ်ားက စစ္မွန္ၿပီး အမ်ားပါဝင္သည့္ တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းမႈမ်ား မရွိဘဲ ေျမယာမ်ားသိမ္းဆည္းျခင္းႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ား စတင္ျခင္းကုိ ကာကြယ္တားဆီးႏိုင္ရန္ လံုေလာက္သည့္ယႏၱရားစနစ္မ်ား မရွိသျဖင့္ ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္လာသည့္အခါ၌ အိုးအိမ္စြန္႔ရမႈႏွင္အတူ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈတသီႀကီးႏွင့္ ထပ္ရင္ဆိုင္ရဖို႔ ရွိေနသည္။ ဒုကၡသည္မ်ား အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေရး ႏွင့္ သိကၡာရွိစြာ ေနရင္းျပန္ ႏိုင္ေရးအတြက္ ျပန္မလာႏိုင္ေသးမီ အမ်ဳိးသားဥပေဒမ်ားႏွင့္ ယႏၱရားမ်ားကို ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ျပင္ဆင္ ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ ဧရာမဖြံ႔ၿဖိဳးေရး စီမံကိန္းႀကီးမ်ားအားလံုးကို ရပ္တန္႔ထားသင့္သည္။

ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္လာျခင္းသည္ လံုးဝပင္ မိမိဆႏၵအရျဖစ္ရမည္၊ မိမိတို႔၏လံုျခံဳေဘးကင္းေရးႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာတို႔ကို အာမခံေသာ ႏိုင္ငံတကာလူ႔အခြင့္အေရး စံႏႈန္းမ်ား၊ လူသားခ်င္းစာနာေရး ဥပေဒမ်ားႏွင့္ဆီေလ်ာ္သည့္ တာရွည္ခံ ေျဖရွင္းခ်က္မ်ားအေပၚ အေျခခံရမည္။ ေနရပ္ျပန္ေရး စီစဥ္ျပင္ဆင္ရာတြင္ ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ဒုကၡသည္အသိုင္းအဝိုင္းအတြင္း လုပ္ကိုင္ ေနသည့္ CBO မ်ားႏွင့္လည္းေကာင္း အေလးအနက္ တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းျခင္း၊ နယ္ပယ္စံု က႑စံု ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ ၎တို႔ ေနရပ္ျပန္မႈ ေရရွည္တည္တံ့ေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို အမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူသည့္ အက်ဳိးစီးပြား ပတ္သက္သူမ်ားအျဖစ္ ႐ႈျမင္ရန္ အဓိကက်ၿပီး ဒုကၡသည္ျပန္ေရး ျပင္ဆင္ရာတြင္လည္းေကာင္း၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာတြင္ လည္းေကာင္း သူတို႔၏ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ကို အာမခံရမည္ ျဖစ္သည္။ ဒုကၡသည္မ်ားကို အေျခခံအက်ဳိးစီးပြား သက္ဆိုင္ သူမ်ားအျဖစ္ အခ်ိန္ႏွင့္တေျပးညီ အမွန္တကယ္တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းျခင္းသည္ ဒုကၡသည္အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ယံုၾကည္မႈခိုင္မာေရး၊ ဆက္သြယ္မႈတိုးတက္ေရးအတြက္ အရင္းခံျဖစ္ၿပီး ၎တို႔၏ အနာဂတ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သတင္းအခ်က္အလက္ ရွင္းရွင္း လင္းလင္းေပးႏိုင္ရန္ လမ္းခင္းေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္စရာရွိသည့္ ျပန္လည္အေျခခ်ေနရာမ်ား ေဖာ္ထုတ္သတ္မွတ္ရာတြင္ ဒုကၡသည္မ်ားအေနျဖင့္ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ေပးႏိုင္သျဖင့္ စစ္မွန္သည့္တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းမႈမ်ား ပံုမွန္ရွိရပါမည္။

ဒုကၡသည္မ်ားကို လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ (၃၀) အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္ေျပးလာေစခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ား မေျပလည္ေသး သေရြ႕ ၎တို႔အိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ဦးမည္ မဟုတ္ေပ။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ စစ္မွန္ၿပီး ေရရွည္တည္တံ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေအာင္ျမင္ထေျမာက္လိုပါက ဒုကၡသည္တို႔၏အသံမ်ား နားေထာင္ရန္ႏွင့္ ၎တို႔၏အခြင့္အေရးမ်ားအား အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားရန္ မျဖစ္မေန လိုအပ္ေပသည္။

ျမန္မာအစိုးရအား ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွ ေအာက္ပါအတိုင္း အၾကံျပဳတိုက္တြန္းပါသည္ –

  • ေနရပ္ျပန္ေရး စီစဥ္ျပင္ဆင္ရာတြင္ ဒုကၡသည္မ်ား၊ ဒုကၡသည္အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ CBO တို႔အား အဓိပၸာယ္ရွိရွိႏွင့္ အျပည့္အဝပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ေပးပါ။
  • ဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ေရး ျပင္ဆင္ျခင္းႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းတို႔တြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ အာမခံျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးတို႔၏ ေဘးကင္းလံုျခံဳမႈႏွင့္သိကၡာကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါ။
  • ဒုကၡသည္မ်ားေနရပ္ျပန္မႈ ျဖစ္ႏိုင္ေရးအတြက္ အခ်ိန္အခါႏွင့္ အေျခအေနမ်ားကို ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ရန္ ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ႏွင့္တေျပးညီ အမွန္တကယ္တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းပါ။
  • ထိုးစစ္အားလံုး ခ်က္ျခင္းရပ္စဲၿပီး တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ား၌ တပ္ခ်ထားေသာ တပ္ဖြဲ႔အားလံုး ႐ုပ္သိမ္းျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းကို စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းျဖင့္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ပါ၊ နဂိုမူလအပစ္ရပ္သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို ေလး စားတန္ဖိုးထားပါ၊ ေနရပ္ရင္းျပန္ေရး မေဆြးေႏြးမီ ႏိုင္ငံေရးေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ စတင္ပါ။
  • အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေပၚ ခြဲျခားဖိႏွိပ္မႈအသြင္အားလံုး ဖ်က္သိမ္းေရး ကြန္ဗင္းရွင္းသေဘာတူညီခ်က္ႏွင့္ ပဋိပကၡအတြင္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာအၾကမ္းဖက္မႈမ်ား အဆံုးသတ္ေရး ကတိျပဳေၾကညာခ်က္တို႔ႏွင့္အညီ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာအၾကမ္းဖက္မႈ တားဆီးကာကြယ္ေရး ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္ပါ၊ က်ဴးလြန္သူမ်ားအားလံုးကို ႏိုင္ငံတကာဥပေဒအတိုင္း အျပည့္အဝ တာဝန္ခံခိုင္းပါ။
  • ဧရာမစီမံကိန္းႀကီးမ်ားအားလံုးကို ရပ္တန္႔ထားပါ၊ ျပည္သူလူထု၏ ေျမယာမ်ား သိမ္းဆည္းမခံရေအာင္ ကာကြယ္ေပး သည့္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးယႏၱရားမ်ား ထူေထာင္ပါ၊ ေျမယာအျငင္းပြားမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည့္စံုျခံဳငံုမႈရွိ သည့္ စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈႏွင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈ လုပ္ေဆာင္ပါ။
  • လူသတ္မိုင္းဗံုးပိတ္ပင္ေရးကြန္ဗင္းရွင္းသေဘာတူညီခ်က္ကို လက္ခံလိုက္နာရန္ ရွင္းလင္းသည့္အစီအစဥ္ ေဖာ္ျပေပး ျခင္းျဖင့္ ဒုကၡသည္မ်ားအား ေနာက္ဆံုးတြင္ ေနရပ္ရင္းျပန္ပို႔ေရးကို ေဘးကင္းလံုျခံဳစြာႏွင့္ သိကၡာရွိစြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ အာမခံပါ၊ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းဖယ္ရွားေရးကို ပထမဦးစြာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ၊ တဘက္မွလည္း မိုင္းအႏၱရာယ္ပညာေပး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ခိုင္မာအားေကာင္းေအာင္လုပ္ပါ။

ႏိုင္ငံတကာအစိုးရမ်ား၊ UNHCR ၊ အလႉရွင္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သူအားလံုးတို႕ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွ ေအာက္ပါအတိုင္း အၾကံျပဳ တိုက္တြန္းပါသည္ –

  • ေနရပ္ျပန္ေရးအတြက္ စီစဥ္မႈႏွင့္ ျပင္ဆင္မႈအားလံုးတြင္ ဒုကၡသည္မ်ား ပါဝင္ဖို႔ အာမခံပါ၊ ၎တို႔ ျပန္ေရးအတြက္ အခ်ိန္အခါေရြးျခင္း၊ ျပန္မည့္ေနရာေရြးျခင္းတို႔တြင္ ၎တို႔အား အမွန္တကယ္တိုင္ပင္ညႇိႏႈိင္းဖို႔လည္း အာမခံပါ။
  • ဒုကၡသည္မ်ား၏ အေျခခံေန႔စဥ္လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျပည့္မွီႏိုင္မည့္ အကူအညီအေထာက္အပံ့မ်ားေပးပါ။
  • ဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ၁၉၅၁ ခုႏွစ္ ဒုကၡသည္အဆင့္အတန္းဆိုင္ရာ ကြန္ဗင္းရွင္းသေဘာတူ ညီခ်က္ႏွင့္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဒုကၡသည္အဆင့္အတန္းဆိုင္ရာလုပ္ထံုးလုပ္နည္းအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာလူ႔အခြင့္ အေရး စံႏႈန္းမ်ားကို ေလးစားလိုက္နာပါ။

လက္မွတ္ထိုးထုတ္ျပန္သူ
Karen Women Organization

ေထာက္ခံလက္မွတ္ထိုးသူမ်ား


Organizations

  1. Action Committee for Democracy Development
  2. All Arakan Students’ and Youths Congress
  3. Alternative ASEAN Network on Burma
  4. Arakan Rivers Network
  5. Asia Justice and Rights
  6. Assistance Association for Political Prisoners
  7. Australia Karen Organization
  8. Ayar West Development Organization
  9. Back Pack Health Worker Team
  10. Burma Action Ireland
  11. Burma Campaign UK
  12. Burma Issues
  13. Burma Link
  14. Burma Medical Association
  15. Burma Partnership
  16. Burmese Women’s Union
  17. Care For Children
  18. Chin Human Rights Organization
  19. Chinland Natural Resources Watch Group
  20. Community Response Group
  21. Creative Home ( Phan Tee Eain)
  22. Equality Myanmar
  23. Farmer Right & Development Organization
  24. Forum for Democracy in Burma
  25. Gender and Development Initiative- Myanmar
  26. Gender Equality Network ( GEN)
  27. Genuine People’s Servants
  28. Green Future Yenangyaung
  29. Green Network Sustainable Environment Group
  30. Green Soul
  31. Hands of Unity Group
  32. Human Rights Defenders and Promoters
  33. Info Birmanie ( France)
  34. INFORM Human Rights Documentation Centre
  35. International Karen Organization
  36. Kachin Peace Network
  37. Kaladan Development Foundation
  38. Karen Environmental and Social Action Network
  39. Karen Human Rights Group
  40. Kaung Rwai Social Action Network
  41. Karen Student Network Group
  42. Karen Women Empowerment Group
  43. Kachin Women’s Association Thailand
  44. Kachin Women Peace Network
  45. Karenni National Women’s Organization
  46. Khit Thit Lu Nge
  47. Kyauk Kyi Development Watch Group
  48. Mae Tao Clinic
  49. Magway EITI Watch Group
  50. Mayway Region Farmer Union
  51. Mayway Youth Network
  52. Management & English Learning Center
  53. Metta Development Foundation
  54. Myanmar Institute of Peace and Security
  55. Myaing Youth Development Organization
  56. Natural Sever Community
  57. Network for Democracy and Development
  58. Organic Agro & Farmer Affair Development Group
  59. Palaung Women’s Organization
  60. Partners Relief and Development
  61. Paung Ku
  62. People’s Progressive Front
  63. Shwe Gas Movement
  64. Social Care Volunteer Group
  65. Students and Youth Congress of Burma
  66. Ta’ang Students and Youth Organization
  67. The Free Burma Campaign ( South Africa)
  68. The Seagull: Human Rights, Peace & Development
  69. Triangle Women’s Support Group
  70. Twantay Network
  71. United ACT
  72. Upper Burma Farmer Union League
  73. Union of Karenni State Youth
  74. US Campaign for Burma
  75. Women Initiatives Network for Peace
  76. Women’s Organizations Network
  77. Women, Peace and Security Initiative ( WPSI- Myanmar)
  78. Youth Circle
  79. Zomi Student Association ( Universities- Myanmar )

Individual:

  1. William Nicholas Gomes, Human Rights Defender and Freelance Journalist
  2. Taya Maung, Freelance Consultant

 

ဆက္သြယ္ရန္

ကရင္အမ်ဳိးသမီးအစည္းအရုံး
kwocentral@gmail.com
Nan Dah Eh Kler: 085 726 9291 (Burmese and Karen)
Naw Ta Mla Saw: 081 0266738 (English and Karen)
သေဘာထားေၾကညာခ်က္ ျမန္မာဘာသာကို ဤေနရာတြင္ ေဒါင္းလုပ္ရယူႏိုင္ပါသည္။
Tags: , , , , , , , , ,

This post is in: Displacement, Ethnic Nationalities, Human Rights, Women

Related Posts